O czym jest ta książka?
Według mojej wiedzy nie istnieje w polskim języku opracowanie o takim zasobie informacji na temat psychiatrii środowiskowej, przygotowane wspólnie przez profesjonalistów i pacjentów. Nie ma ich też wiele w literaturze światowej. Zwłaszcza takich, które przekonująco tę wspólność przybliżają. Jest to wyjątkowa pozycja jako podręcznik dla terapeutów środowiskowych i dla rodzin z brzemieniem choroby, a także dla tych, którzy korzystają z psychoedukacji: dla terapeutów i pacjentów. Jej znaczenie w nauczaniu nowoczesnej psychiatrii w programie przeddyplomowym i dydaktyce podyplomowej trudno przecenić.
/Z recenzji prof. dra hab. n. med. Jacka Bomby/
Poniżej wybrane fragmenty:
Personel zdecydował o kaftanie. Nie chciałam się rozebrać, więc rosłe salowe zaczęły ściągać ze mnie ubranie, a ja zaczęłam się bronić. Widziałam szatańskie wściekłe twarze – były to oblicza pełne wysiłku i napięcia, więc ich grymasy odczytywałam jako szatańską złość. Przywiązano mnie do łóżka. Szatan zwyciężył – byłam obezwładniona. Czułam paniczny lęk – byłam bezbronna, tak łatwo było mnie zabić. Pacjentki w nocy wstawały, niektóre przechodziły koło mojego łóżka, a wtedy umierałam ze strachu, wyczekując gwałtownego ciosu. Była to noc pełna panicznego lęku.
Tak, kaftan jest czasem konieczny, ale nie powinno się wtedy zostawiać człowieka samego. Potrzebny jest ktoś, kto czuwałby przy spętanym człowieku. Wystarczy, żeby posiedział przy nim, dopóki nie zaśnie, upewniał kojącym głosem, że jest bezpieczny, a może nawet pogłaskał po głowie czy przyniósł szklankę wody. Wie o tym ktoś, kto doświadczył kaftana. […]
Terapeuta to tłumacz uczuć. Nie musimy się z nim całkowicie zgadzać, ale ważne jest kiedy darzymy go sympatią i zaufaniem. Nie chcę mieć przed sobą „kamiennej twarzy”, chcę rozmawiać z człowiekiem. Tutaj jest często bariera ochronna, jaką musi mieć terapeuta, konieczne jest zachowanie odpowiedniego dystansu. Ale cieszę się kiedy moja psycholog powie jakieś zdanie o sobie, o swoim życiu. To ważne, bo w taki sposób buduje zaufanie, obdarza nim mnie, dzięki czemu mam poczucie własnej wartości. […]
Tak jak wielu pacjentów patrzę z perspektywy lat na swoje życie z chorobą. Teraz kiedy mam za sobą trzydzieści jeden lat kontaktu z psychiatrią, porządkuję swoje życie, emocje, widzenie świata, godzę się ze sobą. Tyle lat musiało upłynąć, żebym mogła spokojnie uczestniczyć w tego rodzaju wydarzeniach jak rozmaite konferencje bez maniakalnej chęci naprawiania środowiska psychiatrycznego, rewanżu za krzywdy doznane w trakcie leczenia. Krzywdy niejako nieświadome, popełnione nie ze złej woli…
Doświadczenie choroby psychicznej jest bolesne, ale bywa konieczne, żeby pójść dalej. Dzisiaj spokojnie podziwiam wiedzę i mądrość terapeutów i zaangażowanie rodzin. Czasami odczuwam gorycz późnego wyzdrowienia, ale wiem, że ta droga była konieczna, ze wszystkimi jej trudami.
SPIS TREŚCI
Wstęp
Anna Liberadzka, Człowiek potrzebuje zaufania
I NADZIEJA NA ZDROWIENIE
Dorota Dużyk-Wypich, Czy bycie innym jest normalne? Czy nasza inność może być zdrowa?
Dorota Dużyk-Wypich, Co zostawiła w nas wizyta Daniela Fishera i Arnhild Lauveng?
Liliana Borycka, Krzywda ludzka
Aleksandra Kożuszek, Cierpienie oczami pacjenta
Wojciech Pietrzyk, Psychoterapia z punktu widzenia pacjenta
Magdalena Czarnek, Jak pokonałam swoje głosy
Jacek Nowak, Historia życia
Anna Liberadzka, Zobaczyć człowieka
Andrzej Cechnicki, Dorota Krzemionka, Niewidzialni ludzie
II NADZIEJA NA DOBRE RELACJE
Mirosław Jamroż, Historia dwóch braci
Dorota Dużyk-Wypich, Rodzina i terapeuta oczami pacjenta
Zofia Wiśniewska, Wyrwać z marazmu
Anna Banaś, Choroba oczami dziecka
A. W., Jestem siostrą Julii. A Julia jest chora na schizofrenię
Mieczysław B. Klimek, Mój przyjaciel Schizofrenik
Dorota Dużyk-Wypich, Przyjaźń jak lekarstwo
Kalina Livenza, Mamą być, czyli o cudzie istnienia
Andrzej Cechnicki, Katarzyna Kubisiowska, Ciepło leczy
III NADZIEJA NA NAUKĘ I PRACĘ
Mikołaj Golenia, Wysokie schody wyższej uczelni
Konrad Wroński, Nauka i studiowanie
Konrad Wroński, Praca
Jolanta Koral, Bądź odważny, gdy rozum zawodzi
Jerzy Czuba, Urodzinowe przemyślenia
Andrzej Cechnicki, Barbara Banaś, O strukturalnym wykluczeniu społecznym inaczej. Firma społeczna „Zielony Dół” – studium przypadku
IV NADZIEJA NA SOLIDARNOŚĆ W DZIAŁANIU
Jolanta Janik, Działania w trialogu z perspektywy osób chorujących psychicznie
Maria Radwańska, Potrzeby i oczekiwania rodzin, gdy bliska osoba choruje psychicznie
Andrzej Cechnicki, Agnieszka Sowa, Trzeba otwierać drzwi
Rainer Höflacher, Psychiatria moich marzeń. Perspektywa pacjenta
Sybille Prins, Oczekiwania i potrzeby osób doświadczonych przez psychiatrię w Niemczech
Andrzej Cechnicki, Anna Liberadzka, Nowe role osób chorujących psychicznie w leczeniu i zdrowieniu
ANEKS
Nadzieja w przyjaznych mediach
Regulamin przyznawania certyfikatu „EKSPERT COGITO (Ex-CO)”
Uchwała nr CXVII/1843/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 października 2014 r.
O autorach
Zalecana literatura
Cichocki A., Liberadzka A. (red.), Umacnianie i zdrowienie. Dać nadzieję, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2015
Zajrzyj również: https://terapia-mrozik.pl/rodzina-i-terapeuta-oczami-pacjenta-dorota-duzyk-wypich/