O czym jest ta książka?
Książka Zabawa w psychoterapii to wszechstronny przewodnik po tym, jak naturalny język dziecka – czyli zabawa – staje się potężnym narzędziem leczniczym w gabinecie psychoterapeutycznym. Autorka pokazuje, że dzieci nie potrafią jeszcze wyrazić swoich traum, lęków czy wewnętrznych konfliktu za pomocą słów, dlatego robią to poprzez symboliczne działania, scenariusze i odgrywanie ról. Publikacja przybliża konkretne techniki i podejścia teoretyczne, wyjaśniając, w jaki sposób terapeuta może wejść w ten świat, odczytać ukryte znaczenia dziecięcych zachowań i pomóc młodemu pacjentowi przepracować trudne emocje oraz odbudować poczucie bezpieczeństwa.
Z mojej perspektywy…
Książka ta w piękny i głęboki sposób przywraca zabawie jej pierwotną, uzdrawiającą moc, pokazując, że dla dziecka jest ona tym, czym dla dorosłego dojrzała refleksja i słowo. Uczy ogromnej wrażliwości na unikalny, symboliczny język najmłodszych, przypominając, że prawdziwa pomoc psychologiczna nie polega na pouczaniu czy dorosłym tłumaczeniu świata, ale na cierpliwym i bezpiecznym towarzyszeniu dziecku w jego własnych, wewnętrznych poszukiwaniach. To niezwykle wartościowa lektura, która otwiera oczy na to, jak mądrze i czule można wspierać dzieci w ich zmaganiach z rzeczywistością.
Powszechnym problemem, z jakim można się zetknąć w psychoterapii dzieci, jest ich niezdolność do werbalizowania uczuć. […] Dzieci najlepiej uczą się komunikacji poprzez zabawę. Jest ona dla nich najbardziej naturalnym środkiem wyrażania siebie, gdyż stanowi szczególną formę komunikacji. Kiedy zaangażują się w grę, ich mechanizmy obronne zostają osłabione, a wtedy dzieci stają się bardziej skłonne do rozmowy o uczuciach, ponieważ po prostu wiążą się one z odpowiedziami na pytania w grze. Zabawa pozwala dzieciom odegrać te myśli i uczucia, których są świadome, a których nie potrafią wyrazić słowami.
(s. 33-34)
Wewnętrzne punkty odniesienia opierają się na podobnym założeniu, co przysłowie: „Jeżeli dasz człowiekowi rybę będzie syty przez cały dzień, ale naucz go łowić ryby, a będzie syty przez całe życie”. Dzięki tej metodzie dziecko uczy się systematycznego sposobu rozpoznawania problemów. Uczenie się myślenia jest dla niego samego podstawą dobrego rozwoju. Zachęcanie do badania własnych pomysłów pomaga osiągnąć kompetencję w nadawaniu sensu światu zgodnie z unikalnym sposobem rozumowania i doświadczaniem dziecka. Terapeuta wspiera je w rozwoju pozytywnego wewnętrznego punktu odniesienia. Kiedy stosujesz wewnętrzne punkty odniesienia pozwalasz dziecku samemu rozwiązywać problemy, dlatego czuje się ono ważniejsze.
(s. 115-116)
Metafory zawarte w opowieściach pobudzają dziecięcą wyobraźnię do terapeutycznego działania, dając siłę, znajomość siebie i powodując transformację.
(s. 53)
SPIS TREŚCI
1. Techniki wykorzystujące fantazję
2. Techniki oparte na opowiadaniu historii
3. Techniki ekspresji poprzez sztukę
4. Techniki zabawowe w formie gier
5. Techniki zabawowe z zastosowaniem kukiełek
6. Techniki wykorzystujące zabawki i przedmioty
7. Techniki zabawy grupowej
8. Inne techniki
Kadus H., Schaefer Ch., Zabawa w psychoterapii, GWP, 2011