O analityku:

Starzejąc się, zyskujemy możliwość wypowiadania się z perspektywy doświadczenia, którego wcześniej nie mieliśmy. O tym, że się zmieniliśmy często dowiadujemy się dopiero po fakcie – na przykład słuchając własnej rozmowy z pacjentem. W optymalnych okolicznościach analityk przeżywa żałobę, rozpoznając utratę młodości i nieuchronne starzenie się i śmierć, akceptując te zdarzenia czy nawet przyjmując je chętnie jako nowe formy stawania się spełnioną osobą. Wówczas analityk może lepiej rozumieć przeżywane przez pacjenta doświadczenie utraty oraz sposoby radzenia sobie z nim bądź unikania go. Ten wymiar procesu dojrzewania zachodzi zarówno w analizie, jaki i poza nią. Zdolność analityka do pełnego przyjęcia żałoby pacjenta może pozostać ograniczona, dopóki analityk nie zajmie się własną żałobą po utracie ukochanych osób oraz zakończeniu ważnych okresów w życiu: czasu, gdy mieszka z dziećmi, albo okresu, gdy żyją jego rodzice. /s. 128-129/

Spis treści

  1. Prawda i zmiana psychiczna – zamiast wprowadzenia
  2. O trzech rodzajach myślenia: myślenie magiczne, myślenie senne i myślenie przekształcające
  3. Lęk przed załamaniem i nieprzeżyte życie
  4. Intuicyjne wyczuwanie prawdy o teraźniejszości – o artykule „Uwagi na temat pamięci i pragnienia” Biona
  5. O stawaniu się psychoanalitykiem
  6. „Głodomór” Kafki – mroczna ironia „daru” świadomości
  7. „Biblioteka Babel” Borgesa – życie wokół liter obejmujące wszystko i nic
  8. Rozmowa z Thomasem H. Ogdenem

Przeżywanie nieprzeżytego życia, Thomas H. Ogden, Warszawa 2018