Trauma psychiczna to efekt jakiegoś wydarzenia, jednorazowego lub powtarzalnego, które narusza równowagę, gdyż brakuje obron niezbędnych do jego zrozumienia i opracowania. /s. 115/
(…) zaburzony rodzic może dokonywać inwazji w umysł dziecka, by wpychać tam swoje naprawdę chore aspekty, których nie potrafi utrzymać w sobie, tym samym dziecko staje się pojemnikiem na te części i traci zdolność funkcjonowania jako odrębna istota. Po dokonaniu identyfikacji z chorym rodzicem, dziecko czuje, że ma w sobie inwazyjny obiekt, a jednocześnie, że zostało podporządkowane obiektom zewnętrznym, obcym i niezrozumiałym.
(…) dezorganizacja stylu przywiązania we wczesnym dzieciństwie odpowiada za powstanie struktur psychopatologicznych oraz za sięganie po dysocjację w dorosłości. Duży deficyt fizycznej lub emocjonalnej ochrony ze strony rodziców, złe traktowanie i przemoc – zwłaszcza jeśli oprawcą jest obiekt przywiązania – albo dysfunkcjonalny tryb relacji z matką to doświadczenie traumatyczne, odpowiadające za stałe poczucie zagrożenia, przed którym nie sposób się schronić. Jeżeli dziecku brakuje niezbędnej opieki rodziców albo innych osób dorosłych, lub gdy ich obecność sygnalizuje zagrożenie, czuje ono strach, przed którym nie ma ucieczki, co uniemożliwia budowanie spójnego i normalnego przywiązania. /s. 122-123/
Spis treści
Wprowadzenie
O specyfice psychoanalizy
Formułowanie diagnozy w psychoanalizie
Znaczenie historii klinicznej
Modele psychoanalityczne
Nieświadome i rzeczywistość emocjonalna
Brak potwierdzenia doświadczenia emocjonalnego
Przeniesienie i relacja analityczna
Impas
Przeciwprzeniesienie
Regresja
Lęk
Fobia i panika
Trauma
Tożsamość i psychopatologia
Depresja melancholijna
Depresja niemelancholijna
Narcyzm
Wycofanie psychiczne
Rozważania końcowe
Wykłady z psychoanalizy. Pojęcia i historia ich rozwoju, Franco De Masi, Oficyna Ingenium, Warszawa 2018