O czym jest ta książka?
To, co musimy utracić – książka Judith Viorst – to mądra, niezwykle głęboka i uniwersalna opowieść o nieuniknionej części ludzkiego losu – o stratach, z którymi przychodzi nam mierzyć się na każdym etapie życia. Autorka, psychoterapeutka i pisarka, pokazuje, że rozwój psychiczny i dojrzałość nie są możliwe bez żegnania tego, co stare, znajome i bezpieczne: od porzucenia złudzeń wczesnego dzieciństwa, przez rezygnację z młodzieńczych idealnych wyobrażeń o sobie, aż po utratę zdrowia, bliskich czy samej młodości. Viorst udowadnia, że żałoba nie dotyczy wyłącznie śmierci, ale towarzyszy nam nieustannie, a akceptacja nieuchronnych braków i rozczarowań jest ceną, jaką płacimy za zdolność do tworzenia głębokich relacji i autentycznego wzrostu.
JUDITH VIORST – autorka książek dla dzieci i dorosłych. Wydała kilka tomików wierszy. Absolwentka Waszyngtońskiego Instytutu Psychoanalizy oraz Uniwersytetu Rutgersa. Jej książka „To, co musimy utracić”, wydana w 1986 roku, utrzymywała się przez prawie dwa lata na liście bestsellerów „The New York Timesa”. Uniwersalność i ponadczasowość treści w niej zawartych są bezcenną lekcją pokory wobec życia
Z mojej perspektywy…
To jedna z tych książek, które przynoszą niezwykłą ulgę, nazywając po imieniu to, przed czym tak bardzo uciekamy – ból i smutek związany z przemijaniem. Autorka uczy z ogromną empatią, że zamiast walczyć z utratami albo udawać, że ich nie ma, musimy nauczyć się przez nie przechodzić, bo to one kształtują naszą dojrzałość i pojemność emocjonalną. Ta lektura uczy czułości dla własnego cierpienia i pokazuje, że w każdym pożegnaniu kryje się zarazem cicha szansa na odnalezienie nowej wersji siebie.
Nigdy w życiu nie będziemy mieć większej potrzeby niż potrzeba matki.
(s. 17)
Rezygnując z wszystkich daremnych oczekiwań jako rodzice, dzieci, współmałżonkowie i przyjaciele, uczymy się by dziękować nawet za te niedoskonałe więzi.
(s. 296)
[…] w każdym z nas istnieje potrzeba więzi, które trwają dłużej niż nasze ziemskie życie, pragniemy pewności, że nasze skończone „ja” jest częścią czegoś większego, niż my sami, czegoś, co z nas przetrwa.
(s. 408)
SPIS TREŚCI
PODZIĘKOWANIA AUTORKI
WSTĘP
I
ODDZIELNE „JA”
Rozdział 1
Wysoka cena oddzielenia
Rozdział 2
Najpełniejsza więź
Rozdział 3
Samodzielne trwanie
Rozdział 4
Własne „ja”
Rozdział 5
Lekcje miłości
II
CO ZAKAZANE I CO NIEMOŻLIWE
Rozdział 6
Kiedy oddasz to dziecko z powrotem do szpitala?
Rozdział 7
Trójkąty namiętności
Rozdział 8
Skazani na własną autonomię
Rozdział 9
Dobrzy, a jednak z poczuciem winy
Rozdział 10
Koniec dzieciństwa
III
NIEDOSKONAŁE WIĘZI
Rozdział 11
Marzenia a rzeczywistość
Rozdział 12
Koledzy i koleżanki ze szkolnych lat, ci, do których szliśmy po radę, przyjaciele i przyjaciółki, którzy przychodzą , gdy dzwonimy do nich o drugiej w nocy
Rozdział 13
Miłość i wojowanie w małżeńskim stanie
Rozdział 14
Ocalić dzieci
Rozdział 15
W rodzinie jak to w rodzinie
IV
KOCHAMY, TRACIMY, ODCHODZIMY, ZOSTAWIAMY ZA SOBĄ
Rozdział 16
Miłość i żałoba
Rozdział 17
Zmienia się obraz nas samych
Rozdział 18
Starość nie radość
Rozdział 19
ABC umierania
Rozdział 20
Złączeni na powrót
PRZYPISY
PODZIĘKOWANIA
Viorst J., To co musimy utracić, czyli miłość, złudzenia, zależności niemożliwe do spełnienia oczekiwania, których każdy z nas musi się wyrzec, by móc wzrastać, Wydawnictwo Zwierciadło, 2020