Praca terapeutyczna z osobami z ADHD czy ze spektrum autyzmu wymaga od nas, terapeutów, szczególnej elastyczności. Choć – jak podkreśla w swojej książce Phil Mollon – uwarunkowania tych trudności mają silne podłoże biologiczne i genetyczne (sięgające nawet 75%), to ich bolesny koszt pacjent ponosi w świecie relacji. ​Ogromne trudności w samoregulacji i specyficzne nadwrażliwości sprawiają, że drugi człowiek bywa nieświadomie obsadzany głównie w roli „obiektu kojącego” (obiektu dla Self w ujęciu Kohuta) – mającego zredukować wewnętrzne napięcie. ​Według Mollona proces terapeutyczny staje się tu bezpiecznym laboratorium. Składa się z dwóch kluczowych filarów: najpierw wspólnie mapujemy i rozumiemy naturę tych neurorozwojowych nadwrażliwości, by w drugim kroku przechodzić do budowania dojrzałej autoregulacji oraz integracji wyjątkowych zasobów pacjenta.

​Zapraszam do zapoznania się z wybranymi przeze mnie cytatami z tej niezwykle ważnej lektury.

Polecam uwadze!

Badania przeprowadzone na bliźniętach wskazują na to, że ADHD jest silnie dziedziczne. Według Brytyjskiego Instytutu Doskonałości w dziedzinie Ochrony Zdrowia i Opieki Społecznej (NICE, 2008) genetyka stanowi decydujący czynnik w około 75 procent przypadków.

Innymi czynnikami mogą być: komplikacje oraz infekcje towarzyszące ciąży, wczesne napięcia psychospołeczne albo traumy, nadmierny kontakt z ołowiem, urazy głowy, pestycydy.

(s. 41)

[…] ludzie z ADHD albo wykazujący cechy ze spektrum autyzmu posiadają zniekształcony obraz innych, postrzegając ich egocentrycznie jako „obiekty zaspokajające potrzeby”, a nie samodzielne jednostki – „ożywające” w razie potrzeby i znikające z mentalnego pola widzenia, kiedy wypełniły już swoją rolę. Można powiedzieć, że kojarzą ich wyłącznie z ich funkcją obiektu dla self (selfobject) [Kohut], oferującego empatię, czy inne regulacyjne odpowiedzi na doświadczane przez nich strapienia. Nie jest to jednakże cecha uniwersalna. Występuje w różnym stopniu zależnie od osoby, a także jej aktualnej zdolności do autoregulacji.

(s. 18)

Praca terapeutyczna z ludźmi wykazującymi cechy ze spektrum autyzmu (i/lub ADHD) składa się zasadniczo z dwóch komponentów: 1) pomagania im w identyfikacji oraz zrozumieniu natury dręczących ich problemów, jak również własnej nadwrażliwości; 2) pomaganie im zarówno w znalezieniu sposobu na radzenie sobie z tymi słabościami oraz ich regulację, jak i w korzystaniu z ich mocnych stron.

(s. 268)

SPIS TREŚCI

O autorze
Wprowadzenie
1. Dlaczego ta książka powstała i dlaczego ADHD oraz spektrum autyzmu mogą zainteresować psychoterapeutę
2. Niektóre cechy ADHD
3. Doświadczanie ADHD
4 Jak podchodzić i jak nie podchodzić do osób z ADHD albo będących w spektrum autyzmu
5. Co się dzieje w mózgu osoby z ADHD
6. Reguły rządzące psychoterapią osoby z ADHD
7. Osobowość nieszczelna (oraz „pozornie normalna” persona)
8. Psychologia i neurobiologia spektrum autyzmu
9. Psychoterapia osób w spektrum autyzmu
10. Aspekty subtelnej energii w przypadku ADHD – odwrócenie oraz zakłócenia pól energetycznych, zachwianie równowagi między yin i yang
11. Zespoły wrażliwości somatopsychicznej
Uwagi końcowe
Aneks I – O lekach na ADHD
Aneks II – Diagnostyka ADHD oraz spektrum autyzmu
Aneks III – Techniki psychologii energetycznej pomocne przy ADHD
Bibliografia

Mollon P., Rozpadające się self. Psychoterapia dorosłych z ADHD, w spektrum autyzmu i z zaburzeniami somatopsychicznymi, Wydawnictwo Oficyna Ingenium, 2024