O czym jest ta książka?
Książka Dezintegracja pozytywna Kazimierza Dąbrowskiego przedstawia jedną z najbardziej oryginalnych i odważnych koncepcji w psychologii – teorię dezintegracji pozytywnej. Autor stawia tezę, że kryzysy psychiczne, lęk, depresja czy uczucie „rozpadu” wewnętrznego nie są jedynie objawami patologii, które należy za wszelką cenę wyciszyć, lecz mogą stanowić niezbędny etap rozwoju osobowości. Dąbrowski opisuje proces, w którym przełamanie dotychczasowych struktur psychicznych otwiera drogę do wyższych poziomów samoświadomości, autentyczności i pełniejszego rozwoju moralnego. To lektura o tym, jak cierpienie może stać się siłą napędową stawania się „sobą”.
Z mojej perspektywy…
Teoria dezintegracji pozytywnej jest dla mnie intrygującą koncepcją naukową, która towarzyszy mi jako intelektualny punkt odniesienia. Nie stosuję jej w sposób dogmatyczny ani jako sztywnego narzędzia diagnostycznego; raczej mam ją „z tyłu głowy” podczas pracy z pacjentami, przyglądając się, jak jej założenia korespondują z doświadczeniami osób w kryzysie. Dla mnie jest to wciąż nowa perspektywa, którą dopiero testuję i obserwuję w swojej praktyce klinicznej. Fascynuje mnie myśl, że ból i rozpad mogą być procesem rozwojowym, dlatego z zaciekawieniem sprawdzam, jak ta idea rezonuje z historiami moich pacjentów. Jest to dla mnie ważna, inspirująca myśl, wobec której pozostaję w postawie badawczej – uczę się ją rozumieć i wyczuwać momenty, w których ta teoria staje się użyteczna dla pacjenta, a w których stanowi jedynie interesujący dodatek do mojego warsztatu teoretycznego.
Polecam specjalistom!
Poniżej kilka cytatów:
W Dezintegracji pozytywnej Kazimierz Dąbrowski, przedstawiciel polskiej psychiatrii humanistycznej, prezentuje autorską koncepcję rozwoju osobowego. Odwołując się do własnej praktyki klinicznej oraz do życiorysów twórców pokazuje, że trudne doświadczenia i związany z nimi ból psychiczny mogą przynieść wzrost wrażliwości, empatii, głębsze rozumienie siebie i świata. To książka wręcz kultowa, źródło niełatwej, lecz poszerzającej spojrzenie na los człowieka nadziei.
Integracja pozytywna charakteryzuje się spoistą strukturą działających automatycznie impulsów i popędów, którym inteligencja jest podporządkowana i wobec których pełni funkcje instrumentalne. […] Jednostki takie nie przeżywają konfliktów wewnętrznych, nie w ich strukturze psychicznej sprzeczności popędów i działania, chwiejności uczuć i popędów; popadają jednak w konflikty zewnętrzne, konflikty ze swoim otoczeniem.
(s. 11)
W przeciwieństwie do integracji, która jest procesem unifikacji siebie, dezintegracja oznacza rozluźnienie i rozbicie struktury psychicznej, jej rozproszenie i rozłam. Termin ten stosuje się do wielu procesów, poczynając od dysharmonii emocjonalnej po zdekompensowanie, fragmentaryzację struktury osobowości. […] Ten dezintegracyjny proces – chociaż rozluźnia, a nawet rozbija spoiste środowisko wewnętrzne i rodzi konflikty w nim samym oraz konflikty ze środowiskiem zewnętrznym – jest podstawowy dla tworzenia się i rozwoju wyższej struktury psychicznej. Dezintegracja jest podstawą rozwoju ku górze, podstawą tworzenia się nowych dynamizmów rozwojowych, rozwoju osobowości w kierunku wyższego poziomu, który znamionuje drogę do wtórnej integracji.
(s. 13)
Dezintegracja typu pozytywnego wzbogaca cale życie jednostki, rozszerza horyzonty myślowe i uczuciowe, może stać się motorem twórczości. Ma ona natomiast charakter negatywny, jeżeli nie daj efektów rozwojowych, albo jeżeli powoduje ich inwolucję.
(s. 18)
SPIS TREŚCI
Dezintegracja pozytywna — wiadomości ogólne
Ontogenetyczny rozwój człowieka
Integracja prymitywna
Dezintegracja (jej formy i poziomy)
Dezintegracja a poszczególne wymiary funkcjonowania (m.in. nerwice, dynamizmy)
Dąbrowski K., Dezintegracja pozytywna, Kazimierz Dąbrowski, Państwowy Instytut Wydawniczy, 2021
WARTO OBEJRZEĆ: