O czym jest ta książka?
Budzenie się do życia. W stronę nowej wrażliwości psychoanalitycznej to książka Thomasa Ogdena – jednego z najbardziej oryginalnych, cenionych i wpływowych współczesnych psychoanalityków i teoretyków tej dziedziny. Pozycja składa się ze zbioru esejów, który na nowo definiuje pojęcie doświadczenia psychoanalitycznego. Autor odchodzi od sztywnego, dogmatycznego trzymania się podręcznikowych formuł na rzecz żywej, twórczej i niezwykle czułej relacji między analitykiem a pacjentem. Ogden bada sam proces „stawania się”, budzenia się do pełni życia psychicznego przez osoby, które dotąd egzystowały w stanie emocjonalnego odrętwienia, zamrożenia lub rozproszenia. Korzystając z dorobku takich klasyków jak Donald Winnicott czy Wilfred Bion, autor pokazuje, jak kluczową rolę w terapii odgrywa subiektywność terapeuty, marzenie senne na jawie oraz gotowość do współodczuwania tego, co niewyrażalne.
Z mojej perspektywy…
To lektura o niezwykłej sile intelektualnej i emocjonalnej, która otwiera drzwi do zupełnie innego, głębszego wymiaru pracy psychoterapeutycznej. Ogden uczy, że prawdziwa terapia nie dzieje się na poziomie technik czy mechanicznych interpretacji, ale w żywej, autentycznej przestrzeni spotkania dwóch umysłów, gdzie terapeuta nie tyle „leczy”, ile staje się towarzyszem w ponownych narodzinach czyjegoś czującego „ja”. To pozycja absolutnie transformująca dla każdego praktyka, który chce wnieść do swojego gabinetu więcej poezji, odwagi i głębokiego, ludzkiego rezonansu. Jest mi o tyle bliska, że dla mnie bezpośredni, żywy kontakt i relacja z pacjentem jest głównym źródłem wiedzy o cierpieniu pacjenta, niezbędnym w procesie jego leczenia.
W zdrowiu doświadczenie „bycia” i „stawania się” jest podstawową cechą bycia żywym od początku do końca życia.
(s. 23)
Uważam, że zdrowie psychiczne znajduje wyraz w zdolności danej osoby do prawdziwego zaangażowania się w śnienie swoich przeżyć. „Pełne” ich wyśnienie jest nie tylko niemożliwe, ale także niepożądane, gdyż jednostka utraciłaby wówczas cechy ludzkie – nie miałaby już żadnych problemów psychicznych do przepracowania.
(s. 126)
Śnienie sesji analitycznej to doświadczenie tworzone przez pacjenta i analityka. […] Ani pacjent, ani analityk (ani żadna inna para ludzi) nie maja możliwości, by samodzielnie wyśnić niewyśniony lub przerwany sen wnoszony przez pacjenta na analizę. Te sny śni nieświadomy analityczny trzeci, współtworzony przez pacjenta i analityka i niezależnie przez nich doświadczany.
(s. 142)
SPIS TREŚCI
- Psychoanaliza ontologiczna albo „Kim chcesz zostać, kiedy dorośniesz?”
- Poczucie prawdziwości. O artykule Winnicotta „Komunikowanie i niekomunikowanie jako punkt wyjścia do analizy pewnych przeciwieństw”
- Jak rozmawiam ze swoimi pacjentami
- Destrukcja przeformułowana na nowo. O artykule Winnicotta „Użycie obiektu i relacje poprzez identyfikacje”
- Śnienie sesji analitycznej. Esej kliniczny
- Nowe formy myślenia i praktyki analitycznej. Ewolucja analitycznej teorii umysłu
- O języku i prawdzie w psychoanalizie. Doświadczenie kontaktu z poezją Roberta Frosta i Emily Dickinson
- Pisarstwo analityczne jako forma fikcji literackiej
Ogden T. H., Budzenie się do życia. W stronę nowej wrażliwości psychoanalitycznej, Oficyna Ingenium, 2022