Księżniczka na ziarnku grochu

Księżniczka na ziarnku grochu opowiada o więzieniu wygody i patriarchalnym układzie, w którym siedzenie na stu poduszkach symbolizuje odcięcie od rzeczywistości i brak zgody na dojrzałość. Prawdziwa księżniczka ma być całkowicie skoncentrowana na sobie i na swoich elitarnych potrzebach, co czyni ją atrakcyjną dla mężczyzny szukającego bezpiecznej roli opiekuńczej. Pozwala mu to kontrolować partnerkę i całkowicie ją od siebie uzależnić, odbierając jej jakąkolwiek inicjatywę czy odwagę do samodzielności. Mężczyzna ma w domu wygodną, lecz labilną osobę, a silniejszych wrażeń szuka poza domem z innymi kobietami, pozostając w bezpiecznym układzie z żoną, w którym nie musi się realnie wykazać. Ten wzorzec nie służy interesom kobiet, lecz starszemu pokoleniu – poduszki i ziarnko organizuje matka księcia, szukająca uległej synowej, która nie zagrozi jej pozycji ani nie wyrwie królewicza spod jej wpływów. ​


Kopciuszek

Kopciuszek według Josepha Campbella to opowieść o podróży wewnętrznej, w której wszystkie postacie – od księcia i wróżki po macochę, złe siostry, komórkę i pałac – stanowią części tej samej osoby, a cała akcja rozgrywa się w psychice czytelnika. Kopciuszek musi odkryć w sobie księcia, czyli pokochać całą swoją dotychczasową drogę i trudne życie, zwyciężając w ten sposób macochę we własnym wnętrzu i akceptując samego siebie. Ludzie, którzy panicznie boją się prawdy o sobie, zamykają swojego umorusanego Kopciuszka w komórce i żyją iluzją księcia, czując się jak na balu w przebraniu i nieustannie się kamuflując nawet w najbliższych relacjach, podczas gdy każdy z nas nosi w sobie taką ukrytą postać. ​


Śpiąca Królewna

Śpiąca Królewna ukazuje drogę kobiety od dziecięcej aseksualności do stuletniego letargu w momencie biologicznej dojrzałości, gdzie musi czekać na męski pocałunek, by obudzić swoją seksualność i rozpocząć dorosłe życie. Samotna kobieta wciąż budzi lekkie współczucie, a sączony dziewczynkom od najmłodszych lat przekaz uczy, że bez mężczyzny, który je namaszcza, są w zasadzie nikim. Choć psychologia głębi widzi w tym obudzenie przez wewnętrzny męski aspekt animusa, w kulturze patriarchalnej ten aspekt na co dzień represjonuje i ogranicza kobiety. Z tego powodu, jak zauważała Ilse Aichinger, baśń ta jest przede wszystkim opisem sytuacji społecznej i cywilizacyjnej, która sączi w duszę dziewczynek zatruty nakaz zachowania zakonserwowanej, niesamodzielnej niewinności dziecka, ponieważ prawdziwa, rozbudzona seksualnie kobieta nie zainteresuje królewicza.